به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و براساس گزارش زومیت، پژوهشگران با بررسی بقایای انسانی متعلق به دوره‌ای میان حدود ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد تا ۱۸۰۰ میلادی در دره لامبایکه در شمال پرو، دریافتند که میزان آسیب‌های استخوانی ناشی از درگیری میان افراد در این جامعه پایین بوده است. تنها ۲۵ اسکلت، معادل ۱٫۶ درصد نمونه‌ها، نشانه‌هایی از خشونت میان‌فردی داشتند؛ درحالی‌که ۷۷ اسکلت، معادل ۵٫۱ درصد، آسیب‌هایی احتمالاً ناشی از حوادث اتفاقی را نشان می‌دادند.
این یافته از آن جهت جالب توجه است که منطقه لامبایکه سابقه طولانی در برگزاری مراسم قربانی انسان دارد. برای نمونه، شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد حدود سال‌های ۱۰۵۰ تا ۱۱۰۰ میلادی، نزدیک به ۲۰۰ نفر در محوطه باستانی سیکان، احتمالاً در ارتباط با یک رویداد شدید ال‌نینو، کشته و به‌صورت آیینی دفن شدند. برخی پژوهشگران معتقدند این قربانی‌ها با هدف آرام‌کردن خدایان پس از وقوع پدیده‌های اقلیمی ویرانگر انجام می‌شدند.
هاگن کلاوس، استاد انسان‌شناسی دانشگاه جرج میسون و از نویسندگان پژوهش، احتمال می‌دهد مراسم قربانی انسان به‌طور غیرمستقیم فرصتی برای تخلیه تنش‌های اجتماعی یا حل اختلافات فراهم می‌کرده و در کاهش درگیری‌های روزمره نقش داشته است. بااین‌حال، این فرضیه هنوز اثبات نشده است.
پژوهشگران همچنین به شرایط محیطی مناسب منطقه اشاره می‌کنند؛ دسترسی به منابع غذایی دریایی و رودخانه‌های قابل استفاده برای کشاورزی ممکن است رقابت بر سر منابع محدود را کاهش داده باشد. آن‌ها تأکید می‌کنند که قربانی انسان لزوماً به معنای خشونت کمتر نیست و پایین‌بودن آسیب‌های اسکلتی نیز نبود خشونت سازمان‌یافته یا سرکوب اجتماعی را ثابت نمی‌کند.
این پژوهش که در نشریه «فرانتیرز این انوایرومنتال آرکئولوژی» (Frontiers in Environmental Archaeology) منتشر شده، نشان می‌دهد رابطه میان خشونت آیینی و خشونت روزمره در جوامع باستانی پیچیده‌تر از تصورات رایج است.
۲۲۷۲۲۷
